Bu hikayeyi bir arkadaşım bugün mailime göndermiş, çok hoşuma gitti sizlerle paylaşmak istedim:
Gelincik hikayesi
Uzaklarda bir köyde, kocası, çocugu doğmadan ölmüş, tek başına yaşayan hamile bir kadın kendisine arkadaş olmasi açısından dağda yaralı olarak buldugu bir gelinciği evinde beslemeye başlar. Gelincik kadının yanından bir an bile ayrılmaz. Her ne kadar evcil bir hayvan olmasa da, oldukça uysallaşır.Bir kaç ay sonra kadının çocugu doğar. Tek başına tüm zorluklara göğüs germek ve yavrusuna bakmak zorundadır. Günler geçer ve kadın bir gün birkaç dakikalığına da olsa evden ayrılmak ve yavrusunu evde birakmak zorunda kalır. Gelincikle bebek evde yalniz kalmışlardır.
Aradan biraz zaman geçer ve anne eve gelir. Gelinciği ve kanlı ağzını görür. Anne çıldırmışçasına gelinciğe saldırır ve oracıkta öldürür hayvanı.
Tam o sırada içerdeki odadan bir bebek sesi duyulur. Anne odaya yönelir...
Ve odada beşiği, beşiğin içindeki bebeği ve bebeğin yanında duran parçalanmış bir yilanı görür.
Einstein'ın bir sözü vardır;
İnsanlardaki önyargıyı parçalamak, benim atomu parçalamamdan çok daha zor.
